Ervaringsverhaal Winston 2017-01-13T14:11:50+00:00

Winston voelt zich weer sterk

Winston is een kunstenaar en kwam rechtstreeks uit Ierland terug naar Nederland. Hij belandde in de daklozenopvang in Zwolle. In het verleden was hij verslaafd en na een aantal weken in De Herberg is Winston weer gaan gebruiken om maar niet te hoeven denken aan zijn problemen. Tegelijkertijd besefte Winston dat hij wel van de ‘rotzooi’ – zoals hij dit zelf noemde – af wilde blijven en dan voor altijd. Zijn doel was zo snel mogelijk naar een verslavingskliniek te gaan, echter daar zijn lange wachtlijsten voor.

Met Winston hebben wij rustig contact gelegd en het werd snel duidelijk dat hij niet stil kan zitten en van de straat af wil zijn. In eerste instantie hebben wij hem bij het opstellen van zijn CV en met het solliciteren ondersteund. Het werd wel snel duidelijk dat het vinden van een baan niet zo snel ging lukken bij Winston en daarom wilde hij graag ondersteuning richting een goede dagbesteding. In het verleden heeft Winston veel gekookt en wij zijn gaan kijken bij De Brasserie van het Workcenter 50|50. Daar voelde Winston al snel een klik met de mensen en ging daar voor vier dagdelen aan de slag. Hij had veel onrust in zich en begon ook als vrijwilliger in de tuin van de Groentefabriek. Al snel kwam hij in gesprek met andere deelnemers over het project van de Stichting ‘Schipper Mag Ik Ook Eens Varen’. Hij kwam naar ons toe met de vraag of we daar een keer zouden kunnen kijken want dit leek hem wel wat. Winston heeft een verleden in de scheepsvaart waardoor er grote interesse bij hem was voor dit schip. Bij De Brasserie liep het na een aantal weken toch niet lekker en daarom zocht Winston wat anders.

Het schip was een prachtige plek voor Winston. Hij ontving een fiets van ons zodat hij zelfstandig naar zijn werkplek kon in Hasselt. Dit gaf hem enorm veel vertrouwen. In de overige uren waarin Winston niets hoefde te regelen, was hij actief met een groep om te koken in wijkcentrum Holtenbroek, sportte met MacsMoves en deed klusjes in De Herberg. Winston is een man die altijd bezig is. Uiteindelijk kan hij naar een afkickkliniek. Drie maanden later stuurt hij een bericht dat het goed met hem gaat. Veel dingen in zijn leven heeft hij een plek kunnen geven en hij kan de stap maken naar begeleid wonen. Hij voelt zich sterk. In zijn bericht zegt hij dat De Herberg geen geweldige plek was om te verblijven, maar de mensen wel. Hij heeft vanuit hen steun ervaren en dat heeft hem er doorheen geholpen. Hij sluit zijn bericht af met de woorden: “Het moment van zelfdoding was dichtbij maar jullie hebben mij er doorheen geholpen. Ik leef weer”.